Po jakimś czasie doszliśmy na ogromną, ciemną polane. Gustav złapał mnie mocno za ręke i szedł dalej przed siebie wchodząc w wysoką trawe.
- Trzymaj się mnie mocno - odezwał się ciągnąc mnie za sobą. Kiwnęłam tylko głową i powiesiłam się na jego ramieniu. Szliśmy przed siebie w ciszy co jakiś czas oglądając się za siebie. Doszliśmy do małej chatki wśród bujnych traw. Weszliśmy do środka
- I jak ci się podoba nasza kfatera? - zapytał uradowany i zapalił światło które oślepiło mnie wręcz. Przymróżyłam oczy rozglądając się po pomieszczeniu. Było całkiem przytulne.
- Fajnie... A to... yyy... to pewnie Tom namalował? - zapytałam wskazując palcem na grafitii na suficie. Wielki napis DEVILISH widniał na suficie
- Zgadłaś - odparł. Usiedliśmy na kanapie i siedzieliśmy w ciszy dobre półtorej godziny. Później rozmawialiśmy o wszystkim co do tej pory było - Dish musze cie o coś zapytać - Gustav przerwał martwą cisze która panowała od jakiegoś czasu.
- Pytaj - uśmiechnęłam się. On zrobił niepewną mine i troche się zarumienił.
- Słuchaj chciałem cię zapytać czy nie zostałabyś moją dziewczyną? - zapytał nie patrząc na mnie. Zarumienił się dość mocno. Nie wiedziałam co mu odpowiedzieć...
- Gustav wiesz... Ja cie naprawde lubie i jesteś dla mnie jedną z najważniejszych osób mojego życia, to ty przy mnie byłeś kiedy wszyscy odeszli i dziękuje Ci za to jednak... Nie kocham cie... Wybacz - odezwałam się smutnie i wstałam z kanapy. Podeszłam do drzwi i złapałam za klamke. Bez wahania wyszłam z chatki. Szłam przed siebie. Niebo robiło się już różowe. Spojrzałam na zegarek. Było 34 po piątej. Szłam przed siebie w pole.
- Dish! Dish czekaj! Zgubisz sie! - Gustav krzyczał za mną prubójąc mnie dogonić. - Przepraszam jeśli cie uraziło to co mówiłem... - odezwał się kiedy wkońcu mnie dogonił.
- Nie to nie o to chodzi... - jęknęłam cicho siadając na podłodze i wpatrując się w niebo. On usiadł obok mnie i objął mnie ramienim
- Objecaj mi że zawsze będziesz moją przyjaciółką, obojętnie na wszystko i że zawsze będzie mówiła mi co cie gnębi bym mógł ci pomóc - poprosił obejmując mnie mocniej. Ja położyłam głowe na jego ramieniu i zamknęłam oczy.
- Od zawsze, teraz i na zawsze - oznajmiłam poważnie. On zaśmiał się. Siedzieliśmy tak jakiś czas
- Dish... Kochasz Billa? - zapytał mnie wkońcu
- Bill... O matko! - zerwałam się na równe nogi - Gustav ja musze iść, zostawiłam Billa samego z Tomem! - odezwałam się tak jakby Tom miał go zabić
- Nie martw się oni sobie poradzą - zaśmiał się Gustav kiedy ja już biegłam w strone domu.
- Musze, przepraszam cie Gustav! - krzyknęłam i na po rzegnanie pomachałam chłopakowi ręką. On stał i się śmiał po chwili mojego biegu zniknął za horyzontem.

Bill zasnął dość szybko. Obejmował mnie bardzo mocno i trzymał mni przy sobie jakby bał się że mu uciekne. Wpatrywałam się w jego zamknięte oczy. Pocałowałam go w usta delikatnie żeby się nie obudził i wyśliznęłam się z łóżka. Było 23.17 kiedy wyszłam z jego pokoju. Tom w bokserkach wchodził właśnie do swojego pokoju
- A ty tutaj? - zapytał spokojnie. Uśmiechnęłam sie - jak chcesz, to zostań na noc - odezwał się.
- Nie... ja już będę szła do domu. Trzymaj się Tom - odezwałam się i weszłam na schody
- Czekaj! Zaprowadze cie, nie możesz tak sama iść - oznajmił poważnie.
- Nie trzeba - uśmiechnęłam się
- Poczekaj ino spodnie ubiore - dodał i wszedł do pokoju. Po pietnastu minutach wyszliśmy z ich domu. Szliśmy wzdłóż ciemnej uliby wlecząc za sobą nogi. Panowała niezręczna cisza, nie wiedziałam o co wolno mi zapytać, co powiedzieć by przerwać ją.
- Jak ci się z Billem układa? - zapytał Tom nie odrywając wzroku od chodnika
- Nie układa sie... Nie ma sie co układać - oznajmiłam poważnie.
- Wiesz musze ci coś powiedzieć - zaczął - Gustav chciał cie dzisiaj zabrać go kina... i wogóle... Słucha nie powinienem cie prosic o to ale może byś się z nim umówiła? - zapytał troche speszony
- Tak pewnie! - oznajmiłam radośnie - zawsze i wszędzie, niech wali drzwiami i oknami, ja zawsze go przyjme - uśmiechnęłam się do niego. Tom też pokazał uśmiech na swojej twarzy. Zrobił dziwny gest i włożył ręke do kieszeni. Wyjął z niej telefon i wykręcił jakiś numer po czym zaczął z kimś rozmowe
- No tak... ehe... No jestem z nią teraz.... no.... no to przyjdz... No jasne... Zgodziła sie...no... no to czesc - zakończył, nie wiele rozumiałam i wpatrzałam się w niego jak w ufo.
- Zaraz tu będzie - oznajmił i wyszczerzył zęby. Po kilku minutach w drzwiach zjawił się Gustav z bukietem czerwonych róż.
- Ey sory że wam przeszkadzam chłopaki... Ale jest wpółdo dwunastej w nocy... - odezwałam się bez entuzjazmu przyjmując kwiaty od Gustava. On spojrzał na mni trcohe podłamany ale po chwili uśmichnął sie
- No to trudno, noc się jeszcze nie skończyła - oznajmił wesoło i złapał mnie za ręke. W trójke wyszliśmy z domu ale Tom skręcił na skrzyżowaniu w inną uliczke i ruszył w swoją strone. Gustav milczał co jakiś czas kopiąc w kamyk
- Gdzie idziemy? - zapytałam poważnie
- Zobaczysz - odezwał się cicho. Ja wzruszyłąm ramionami i szłam dalej za nim.

Po godzinie siedzenia przy półprzytomnym Billu poczułam się zmęczona. On był wykończony ale od czasu do czasu otwierał oczy i uśmiechał się do mnie.
- Bill... Bill wstań, musisz się umyć i przebrać - lekko go szturchnęłam on spojrzał na mnie i prubował podnieść się z łóżka. Sprawiało mu to trudność. Złapałam go za ramiona i pomogłam mu wstać. Zacząłgaliśmy się do łazienki. On suedział na schodkach przy jakuzzi i wpatrywał się we mnie ze zmęczeniem w oczach. Odkręciłam wode w zlewie i wzięłam ręczni, włożyłam go do umywalki i zmoczyłam. Później namydliłam cały ręcznik mydłem i zakręciłam wode. Położyłam Billowi suchy ręcznik na kolana i zdięłam z niego bluzke. Wzięłam mokry ręcznik z umywalki i usiadłam mu na kolanach okrakiem.
- Przechyl głowe do tyłu i zamknij oczy - odezwałam się do niego. On posłusznie zrobił to co kazałam. Oparł się rękami o podłoge za swoimi plecami i wyeksponował swoją klate. Delikatnie przejechałam ręczniekiem po jego szyji i torsie. Kiedy go już umyłam pomogłam mu dojść do łóżka.
- Zimno mi... - wyjęczał przez zęby. Zakryłam go kołdrą i objęłam. Strasznie drżał.
- Zaraz temu zaradze... ZAraz wracam, leż i nie wychodz z łóżka! - oznajmiłam poważnie i wyszłąm z pokoju - Tom zajmij sie nim na chwile musze skoczyć do domu ! - odezwałam się.
- Po co?! - zdziwił się. Była chyba 22. Pokiwałam mu tylko i wybiegłam z domu. Całą droge biegłam. Wpadłam do pokoju i wyjęłam z szyflady maść miętowom "Vick". Wrzuciłam ją do torby i kilka potrzebnych rzeczy typu fajki, komórka i portfel po czym szybkim biegiem wróciłam do domu bliźniaków. Otwarł mi Gustav. Dziwne że jeszcze u nich siedział.
- Cześć - wyjęczałam zaspapana
- Wszystko w porząsku? - zapytał troche zatroskany. Ja pokiwałam przecząco głową, nie umiałam już z siebie nic wydusić. Uśmiechnęłam się jeszcze tylko i złapałam oddech. Wbiegłam migiem pod schody i weszłam do pokoju Billa. Położyłam torbe na ziemi i wyjęłam z niej maść. Usiadłam na łóżku obok Billa.
- już wróciłaś? - do pokoju Wszedł Tom z herbatą i tabletkami dla Billa.
- Byłam u siebie po maść - oznajmiłam i pokazałam mu ją. On zrobił oczy O_O
- Jak ty to zrobiłaś tak szybko?! - odezwał się
- Biegłam - wystawiłam mu język i podniosłam Billa do pozycji siedzącej.
- Jesteś wielka... Biegłaś dobre trzy przecznice... - oznajmił i wyszedł z pokoju zostawjając nas samych.
- Zdejmij bluzke i położ się na brzuchu - odezwałam się do niego. On posłusznie zrobił co kazałam. Usiadłam na nim okakiem i wylałam mu na plecy miętową maść. Delikatnie wtarłam ją w jego plecy. Siedziałam na nim tak dobre 10 mint. - Odwróć się na plecy, teraz klatka piersiowa - odezwałam się. On odwrócił się i tym razem usiadłam mu na brzuchu. Wtarłam w niego maść i zakryłam kocem po zamą szyje.
- Zostaniesz przy mnie? - zapytał kiedy ubierałam sweter
- Zostane... - szepnęłam i odłożyłam sweter na fotel. Położyłam się obok niego na łóżku a on mnie bojął. - Pachniesz miętom - oznajmiłam. On pocałował mnie w usta - a ty smakujesz jak miód - oznajmił.

Siedzieliśmy w szpitalu jeszcze kilka godzin. Bill dostał środki uspokajające i zasnął. Leżał na jednej z sal a ja siedziałam pod jej drzwiami oparta o ściane. Wciąż płakałam. Wkońcu kiedy się troche uspokojiłam weszłam do sali gdzie był Bill. Już nie spał. Siedział na łózku w ciszy i wgapiaŁ się w okno.
- Jak się czujesz? - zapytałam cicho drżącym głosem. On nie odwrócił się w moją strone dalej siedział na rogu łóżka wpatrując się w okno. - Słońce... - odezwałam się troche głośniej i usiadłam za nim wtulając się w jego plecy i obejmując go wokół tali. - Misiek uśmiechnij się prosze - szepnęłam mu na ucho. On odepchnął mnie i oparł łokcie o kolana.
- Jak ty byś sie czuła gdyby tak blizka osoba ukarła w twoich ramionach a ty nie mogłabyś nic zrobić! - Wstał i odwrócił się w moją strone. W oczach miał łzy i krzyczał po mnie wymachując rękami - Jak byś się czuła gdyby ktoś kogo kochasz umierał na twoich oczach! NO jak pytam cie przecież! - krzyczał dość głośno. Ja klękłam na łóżku Złapałam go za pasek od spodni i przyciągnęłam do siebie. Objęłam go mocno a on oparł głowe o moją klatke piersiową wsłuchując się w bicie mojego serca. Obejmował mnie w tali cicho łkając. Ja niezważałam na jego łzy, wiedziałam co to znaczy męska duma.
- Nie martw się wszystko się ułoży, zobaczysz - odezwałam się do niego.
- Jeśli i ty odejdziesz to nie wiem co zrobie - oznajmił jeszcze mocniej mnie obejmując.
- Nigdy cie nie zostawie, będę twoim aniołem strużem... Mimo wszystko nie zostawie cie zamego - oznajmiłam cichutko prawie nieusłyszalnie pocałowałam go w czoło gładząc jego włosy. On cicho łakał dławiąc się łzami i drżał przy tym bardzo. Do sali wszedł Tom
- Chodźcie zawieziemy was do somu - odezwał się lekko uchylając drzwi. Wzięłam Billa za ręke i wyszliśmy z sali. Wsiedliśmy do samochodu Gustava. Oktawia, Georg i Gustav już siedzieli w środku. Oparłam się o szybe i objęłam Billa. Czarnowłosy położył głowe na mojej klatce piersiowej i objął mnie. Był blady i wykończony... Chyba miał gorączke. Wkońcu zasnął, czułam że jestem mu potrzebna a on mi. Kiedy dojechaliśmy pod dom bliźniaków Tom pomógł mi wyciągnąć Billa z samochodu. Gustav ciągle mi się przyglądał. Czułam się osaczona...
- Powinnaś przy nim posiedzieć... Chyba ma gorączke - oznajmiła Oktawia, ona to sie znała na wszystkich chorobach. - zaparz mu herbate - dodała po chwili szczerząc się.
- Czy jest jakaś choroba na którą nie masz herbatki? - zapytałam ze śmiechem i złapałam Billa za pasek od spodni bo właśnie runął na podłoge nieprzytomny. - TOM! - wydarłam się prubując podnieść Billa z podłogi. Momo że on jest takie huhro nie byłam w stanie go nawet podnieść. Tom podbiegł i pomógł mi. Zaporowadziliśmy Billa do jego pokoju i położyliśmy go na łóżku.
- Dasz sobie rade? - zapytał mnie Tom. Uśmiechnęłam się do niego
- Jasne - oznajmiłam cicho. Na jego twarzy pojawił się miły uśmiech. Tom położył komórke i portfel Billa na komodzie i wyszedł z pokoju.